بانو! ...سلام ... ماه مني - بي مقّدمه

آلان سه بار زنگ زدم - فرصتم کمه

خيلي دلم براي تو تنگ است - جان تو

حالم کمي بد است – کلافه‌م ‌ازاينهمه ...

اينروزها هواي تورنتو گرفته است

اصلاً همش غبار- همش بوق و همهمه

باران وبرف نيست - فقط سردي خشن

آدم تمام  ، مي شود عين مجسّمه

... دارم مي آم - حوصله ام ته کشيده است

هر جا به غير خونه که باشي- جهنمه

آدم هميشه خود به خودي بغض مي کند

يک غصّه مثل کوه، سرِقلب آدمه

هر لحظه شوق وسوسه ام مي کند بيام

ايندفعه هم که زد به سرم بار چندمه

بانو- مي آم - وقت خداحافظي است ... باي

خيلي توفکرتم - يه خداحافظي کمه!

مگر از وقتی که نبود آورد یا نبودی

از وقتیکه آورد برد

از وقتیکه گذاشت و مرد

سمسار و دیوار

یکپارچه و فریاد

                                 به ما

                                 به همه

 اصلن از خاری نازک تر نبود

که گل بگوید

گل بشنود

مگر از وقتی که ( ماه سرد ) رفتی

هرز و شکسته

یادش رفت تعفن بویی بود که در بی وزنی شکل گرفت

بی چاره از حسادت گل ها رفت و رفت

تا رسیدم

تا چشمهایش خیس

                                           یا اگر شاعری مرد

                                           یا اگر ماه نبود ...

                                                                                    با تهران و خودم و منهای فلک

ای کاش اگر نمی خواهم که ماه را به بخشیدم

ای کاش اگر نمی شد که به تو تشنه ام

و کاشی که از تمام فصول است و گذشت

و کاشی که دی شد              بهمن گذشت

و کاشی که صاف و حنجره

با از یکی گردم

عرق می ریزم

سخن گفت و شنید

                                           (سخن گفت و شنید :

                                 وای اگر این در به تو باز شود

                                                           باز شود

شنید :

سیاه است آسمان به رنگی که چشمهای تو مخصوص است

                                                           گرد است

آرشه بر جهلی بکش

بایا بی اعتراف بر درد من دیدی

با بادی که از ثانیه ها 

                   ترش و شیرین  می ترسید

واضح است

پرتگاهی را افتادم

                                 که تو هلم دادی

                                          یا خودم 

                                                                        به میم و گاف و بانو

درد داشت . درد داشت . اینکه درد داشت چیزی نبود که حتی بشود آن را با یک شیاف دیکلوفناک هم کم کرد .

درد آپان ... هی آپان ... آپان ... آپان دیس یا آپاندیس یا شاید هم در اسطوره ای ناخوانده ... آپان د ی س

افزوده از یحیی:

... اینا همه حرفه سر نخ دست چشاته ...

                                                                                فكر و فهم و فاصله                                                                          

شايد از كوه هايي كه معلق از تفنگ

شايد از صداي بي وقفه و كمك به زخم

شايد از هيچ بلندي نيافتادن

شايد از نازنين مرز مرز تني بي صدا

فكر حروفي كه سنگ و برادري است

مكان سؤال خواهش و تن از عمق

و تقطيع نبود پدري كه گلوله شد

                                  پدري كه نازنين مرز مرز تني

پرواز از تمام و قناري

شايد از تقطيع پدري كه   سؤال/خواهش    است شديد   

                                                                        شديد

 بساز شايد كه خوابيدن از خون و خنجر       بود و نداشت

به حسرتي كه از معلق ترين باغ ها خوابيدن است

شايد از مرز مرز تني بي صدا

بطوفان به امر اين !

                   نقطه اي از ته

                            طلوع را راه راه مي كند

                                                                       به :

                                                                         آلاخاندور گونزالس ايناريتو

                                                                         گيلرمو آرياگا

                                                                      براي :

                                                                         بابل

حكايت اين سوژه هاي ضايع است

شايعه            هيچ شايعه ي بي دليل حضور

من از اين ميز حرف مي زنم               

كتابت غلط

راحت بي سؤال

ضربه ضربه

حكايت كوه و فرهاد           فرهاد از كوه پايين است

                                         است فرهاد از كوه پاييتن ترش

                                         پايين ترش فرهاد كوه است

ضربه ضربه

راحت باش !

حكايت لعنتي !      راحت باش !

بسپار مغزت به این ليلاي كپك زده

يك آه و آهو            از بلندترين سنگ كوه

پايين ترش         افتخار من از اين دشت          بود و رفت به

بسپار مغزت را به اين ليلاي كپك زده به          به يك ضربه

من از اين ميز حرف مي زنم         كتابت غلط       راحت بي سؤال

سبز مي شود بي فايده ترين استعمال سنگ         به دستم

                                                                       به دامنش

انكار مدام اين سبزترش باش            به دستش

                                                      به دامنش

ما يا شما

فرق ميان اين لا و پا          پا به پا

دستم گرفت مادرم برد پا به پا

فرق ميان اين لا                    لايش لالايي

كف كرده دهان رودخانه از تكرار :

رداي من رداي من ريخت به روي و روسري

رداي من رداي من ريخت به روي و روسري         

ربط و ريخت و راند

كف كرده دهان رودخانه  

                                         دهان از تكرار

يا ما

يا شما

بشور          بشور اين شايعه ي بي دليل حضور

هيچ تكراريست

رفتار اين ميز روي اعصاب من

يا ما           يا ماخوليا

اعصاب من خوب نيست

رعشه از تمام خون من فلج شد

خاييدن و چنگ به گوشت و دندان بردن

افتخار كن

به اينكه تمام گلهاي خانه پژمرده است

سور مي زنم به زندگي

سگ مي زنم به رفتار

آروق به دنيا

سردم است         استخوانم ترك برداشته

به اينكه من آدم خوبي هستم شايد

شايد اين سرد است كه استخوانم ترك برداشته

((اين )) حكايت لعنتي ليلاي كپك زده است

با قلب بخشي از سگ و صاعقه

بشور        بشور اين شايعه ي بي دليل حضور

ضربه ضربه

پايين ترش فرهاد            پايين ترش كوه

كوه و فرهاد است پايين ترش سر به سر به

لعنت         به تمام پستان هاي بي شير

من از این پستان شیر نمی خورم   -رفتم به رقتار پایین ترش

حس بودن اينكه پله هستي مدام تو را مي شكاند

دويدن از روي خودت     روي خودت گل شده     روي خودت سبز شو        سايه و سبز و سما ء

سواد سايه چقدر عزيز است

يك لحظه

ثانيه اي           سر بكش

شايد اين كوه منتظر فرهاد مانده

حكايت لعنتي !

ليلاي من هيچ شايعه ي بي دليلي است

از تمام خون

 رعشه ام

بسپار مغزت را به خون

شايد فردا آهو مرده

شايد فردا          

              آهو مرد

آتش داري آقا ؟

اگر آتش داري آقا           بزن جنگل بسوزد

درختها مرددند كه چرا سبز مانده اند

سايه هاشان كش آمده و آفتاب زور مي زند و سرما سردشان نمي كند

اگرآتش داري آقا         بزن جنگل بسوزد

فرياد از اين حالاي بي شكل

فرياد از اين تكثير بي ريخت سايه ها

من از كدام طرف گم ام ؟

شك دارم كسي بداند كلاغ ها با كدام مترسك عشق بازي مي كنند

بي شك        بي ترديد

از حرف و رد اين آن بپرسيد

خانه ي من بلندترين نقطه ي شهر بود

باشد از همين جا

اگر آتش داري ؟                         بزن جنگل بسورد

                                             بزن جنگل بسوزد

کسی نیست بگوید (( تولدت مبارک ))

دلم می گیرد       یاد بانو می افتم که هنوز می گوید (( تولدت مبارک ))

سرم را روی زانوهایم می گذارم ... می گویم هی می گویم :

بی خیال ... بی خیال ... توهم بازی .

تمام حرف تحمل همین است .

بمانی به هر نرخی و نفس که گیج گیج بخورد و دستهایی که نمی دانی به کجا بندند .

قیمت ما همین است .

رنج ما همین است .

باش و ببین و فریادی که هیچ وقت نبوده تا حالا .

اسمم را فراموش کرده ام .

به نام تمام هیچ چیز هایی قسم که ... شاید فریادند .

مادر کو؟

بابایم کو ؟